Gwiazdy o masie większej niż podane minimum, po osiągnięciu wystarczającej temperatury w środku wnętrzu, zaczynają wypalać osobisty wodór, przekształcając go w środku hel wewnątrz reakcji termojądrowej. Tempo tego procesu zależy przede wszystkim od momentu masy gwiazdy.
W pewnym momencie wodór we wnętrzu gwiazdy musi się mimo to skończyć. Następuje to tym szybciej im większa jest gwiazda. Jeżeli słońce jest wystarczająco masywna, wewnątrz jej wnętrzu przypuszczalnie wytworzyć się pod dostatkiem wysoka temperatura, ażeby doszło do kolejnego stadium reakcji termojądrowych – syntezy helu w środku węgiel, i później kolejnych, wciąż cięższych pierwiastków w środku miarę wzrostu temperatury.
W układy od czasu masy początkowej protogwiazdy wzrost gwiazdy przypuszczalnie przemierzać kilkoma szlakami (patrz towar rozwój gwiazd):
Niektóre młode gwiazdy mogą wywalić ruczaj materii (dżet) również wtedy zalicza się je do obiektów typu Herbig-Haro. Masywne gwiazdy przechodzą na wskroś stadium gwałtownej eksplozji obserwowanej w charakterze wybuch supernowej. Większość materii gwiazdy jest wyrzucana na zewnątrz, co wyzwala ogromną liczebność energii, natomiast słońce jest na wskroś przeświadczony pora najjaśniejszym obiektem do wnętrza galaktyce. Z kolei odsetek masy wewnątrz środku jest ściskana do tego stopnia, że protony dodatkowo elektrony łączą się wewnątrz neutrony, tworząc gwiazdę neutronową. Jeżeli pozostała po wybuchu supernowej słońce neutronowa ma masę większą od czasu 3-5 mas Słońca, sprawa sądowa kurczenia się gwiazdy przy wpływem grawitacji postępuje dalej, aż słońce zapada się tworząc czarną dziurę.
Ścieżka ewolucji gwiazdy przypuszczalnie przemierzać inaczej, o ile słońce trzeba do ciasnego układu podwójnego, wewnątrz którym wykonalny jest transfer materii wśród towarzyszami oznacza to wewnątrz trakcie ewolucji "zderzy" się z obłokiem gazowo-pyłowym również wchłonie go.